Anne & Luca

Anne & Luca

Geliefden

Wat een prachtig weer was het in mei 2020 en wat had ik een geluk. Ik mocht eindelijk weer foto’s maken!

Luca, die lieftallige dame, is mijn nichtje. Niet zomaar een nichtje, maar een nichtje waarmee ik legokastelen heb gebouwd, vissen heb gevangen, slootje gesprongen, uren gekletst wanneer we eigenlijk moesten slapen, Disneyfilms geanalyseerd, hutten gebouwd, slakken verzameld om oma de stuipen op het lijf te jagen en ga zo maar door. Wat hebben wij als kinderen veel goede ideeën gehad, die we -gelukkig voor de rest van de familie- lang niet allemaal tot uitvoer hebben gebracht. 

Na, jaren later, zijn we gelukkig een deel van die wilde haren verloren. Al kijken we nog altijd Disneyfilms. Bij mijn huwelijk was Luca samen met Tessa onze ceremoniemeesteres, dus durf ik nog steeds veel van mijn ideeën aan haar bekwame handen toe te vertrouwen. 

Ik ben dan wel de oudste van ons tweeën, het grootste gedeelte van ons leven ben ik de kleinste geweest. Door haar lange benen torende Luca al vrij snel boven mij uit, dus bovenstaande foto’s zijn dan ook gemaakt vanaf een stoel. Wanneer we het dus over mijn ‘kleine nichtje’ hebben, begint de rest van de familie al schaapachtig te lachen.

TOEN WAS DAAR ANNE. 

“Zeg Kel,” begon Luca ogenschijnlijk nonchalant een aantal jaar geleden. “Ik heb een leuke jongen ontmoet. Hij komt uit Nunspeet, misschien ken je hem wel.”

Anne bleek inderdaad een zeer leuke jongen te zijn, want een paar dagen voor de fotoshoot is hij voor haar op zijn knieën gegaan en heeft hij Luca gestrikt. Dit strikken ging overigens geheel vrijwillig en werd na afloop gevierd met champagne. Anne had een fles whisky voor mijn oom en een bos bloemen voor mijn tante meegenomen bij het vragen om Luca’s hand. Daarmee werd het ons thuis duidelijk: die jongen had met zijn goede voorbereiding niet alleen het hart van Luca, maar ook van de rest van de familie veroverd. 

Per ongeluk werd deze fotoshoot door het volmondige ‘ja’ dus een verlovingshoot. 

We spraken af in de avond, want ik hoopte stiekem op een mooie ondergaande zon en het zachte licht wat ze hiermee over de aarde laat glijden. De locatie? De locatie werd een prachtig stukje aan de IJssel waar mijn oom en tante eigenaar van zijn. We hadden ook toestemming van de buurman van het landje ernaast om daar te fotograferen. “O, maar jullie stukje is toch al super leuk,” zei ik. 

Tot ik de boot van de buurman zag. Ik heb geen zwak voor mannen met boten, maar zeg nu zelf… In mijn hoofd speelde The Notebook zich al voorzichtig af en één blik op Luca’s gezicht vertelde me dat Ryan Gosling ook haar gedachten doorroeide. We hoopten alleen dat het weer niet zo zou omslaan zoals in de film, maar gelukkig was er vrijwel geen wolkje aan de lucht.

De uitdaging om even gracieus de boot uit te klimmen als in de boot struikelen was een volgend puntje. Luca wuifde de verantwoordelijkheid al snel weg, want ze ‘had nu een man die daarvoor moest zorgen’. Wat Anne ook uitstekend heeft gedaan. Met droge voetjes kwamen beide vrijers weer aan wal en zonder klagen liepen ze weer achter mij aan, terwijl ik met 1001 ideeën de omgeving in mij opnam.

“Oh, wat een mooi muurtje!” riep ik uit, terwijl Luca met een lichte rimpel in haar neus naast me kwam staan. “Maar dat is het wc-hokje.”

Ik haalde mijn schouders op. “Maar wel een heel mooi wc-hokje. Wie heeft er nu een wc waar planten zo mooi tegenaan groeien? En die stenen!”

Mocht je dus denken: ‘Welke goeie grap maakt Anne op onderstaande foto?’ dan is het een tegenvaller. Ze vonden het vooral hilarisch om voor de wc op de foto te mogen.

Ik vond het al aardig lang duren, maar toen de tijd daar was, pakte Luca haar Beyoncé-moment vol overgave. De single lady is niet single meer, maar gezien haar gezicht vindt ze dit vooral een leuke ontwikkeling. 

De wind werd langzaamaan kouder en als fotografen kunnen we vooral dan het kaf van het koren scheiden. Met name Anne in zijn shirtje kon het niet warm hebben, al bleef hij vrolijk lachen. Ik stel me zo voor dat ‘alles voor de foto’ in zijn hoofd bleef dreunen als een soort mantra. Ze pakten elkaar steeds iets strakker vast en ik schroefde mijn sluitertijd wat verder op om het klapperen van hun tanden weg te werken.

“Oh, mijn geheugenkaart is vol.” Ik schrok van die constatering, want dat betekende dat er heel wat uitzoekwerk op me lag te wachten. “Nog heel even. Ik wis even een paar foto’s.” Koortsachtig scrolde ik door de foto’s en probeerde van het kleine schermpje te zien welke foto’s mijn keuring niet zouden halen. Ondertussen bleven Anne en Luca netjes zitten, denkend aan de koffie en thee die mijn tante zorgzaam had klaargezet voor tijdens de fotoshoot, maar die nog niemand had aangeraakt door mijn enthousiaste heen-en-weer gehuppel. 

De zon zakte nog iets verder en ik vermaande mezelf. Ik had nu écht wel genoeg. “Oké, klaar!”

Met vliegende vaart stonden de tortelduifjes op en in de auto terug naar huis werd de verwarming flink opgeschroefd en opgelucht adem gehaald: Anne en Luca waren met vlag en wimpel geslaagd.

Dus, Anne en Luca, ik hoop dat jullie ondanks de kou een hele leuke avond hebben gehad en voornamelijk hebben genoten van elkaars aanwezigheid. 🙂

HÉ, DAT KAN IK OOK!

Zie je deze foto’s en denk je: zo lieftallig zitten lukt mij ook wel? Of probeer je je juist te bedenken wanneer jij met je lieverd voor het laatst op de foto bent geweest en gaat er geen lampje branden? 

Van te voren zeg ik: “Relax, ga lekker zitten en verlies je vooral in elkaars ogen,” maar het is heel logisch dat je altijd even moet wennen wanneer je op de foto gaat. Ik vind het stiekempjes ook altijd nog spannend. De kunst zit ‘m, naar mijn idee, vooral in het vertrouwen en de klik die ik met mensen heb. Dit maakt dat een fotoshoot vooral iets gezelligs samen moet zijn, waarop je je op je gemak moet voelen. 

Lijkt het je leuk om eens met mij op stap te gaan? Neem gerust contact met me op en dan gaan we er samen iets moois van maken!