Stefan & Susan

Stefan & Susan

Geliefden

#STEEF&SUUSGAANTROUWEN

Dit is de hashtag waarmee Stefan en Susan ons meenamen in alle voorbereidingen rondom hun grote dag. Zie @stefanloopt100km en @susanwoudwijk (Pas op, je wilt er bijna van gaan hardlopen)

Wat een heerlijke dag was het 29 mei. Fantastisch weer, geweldig eten en de liefde hing in de lucht. Vroeger, toen ik nog bij CameraNU.nl op de klantenservice werkte, was Susan mijn collega. Iedere maandagmorgen nam ik plaats tegenover het bureau van Susan (wat nu nog steeds een beschadigd bureau is omdat ik dacht ‘even’ iets vast te plakken met secondelijm en dit op wilde vegen met papieren zakdoekjes) en logde zij in voor de servicelijn en logde ik in op de advieslijn.

Op de klantenservice stond de telefoon roodgloeiend, puilde de mailbox uit tegen de tijd dat we dachten klaar te zijn en waren er altijd nog 100 klusjes die nog ‘even’ moesten gebeuren. Gewoonweg omdat het werk nooit klaar is op een klantenservice. Hoewel het keihard werken was, hebben we er met de CameraNU-club heel wat afgelachen en beleefd. Ik werkte heel veel samen met Susan en toen Stefan tijdens een jaloersmakende reis op zijn knie ging voor Suus, hebben we op de afdeling even gejuicht. Uiteraard heb ik gewacht tot de klant tevreden de telefoon ophing.

Ik was op dat moment zelf niet intensief aan het fotograferen, want de klantenservice was intensief genoeg, maar reed vrijwel ieder weekend met een bekend geel koffertje van Urk weg om in het weekend weer iets nieuws uit te testen. Ik wilde in de toekomst wel weer meer bruiloften gaan fotograferen, maar schoof dit nog een beetje voor mij uit.

Susan kwam bruingebrand weer terug van vakantie en wij als collega’s hebben haar het hemd van het lijf gevraagd over die aanstaande bruiloft.

Susan en ik tijdens een uitje naar de Efteling met CameraNU.nl

Op een middag stond ik op en keek over mijn computerscherm heen en vroeg: “Wie wordt jullie fotograaf?” Natuurlijk is dit een ingewikkelde vraag wanneer je werkt voor een bedrijf met zoveel fotografen, waarbij er een heel aantal zich ook bezighouden met bruiloften. Susan aarzelde een moment, waarop ik nog iets verder voorover boog en zachtjes zei: “Ik zal het tegen niemand verder vertellen.”

Susan begon voorzichtig te lachen. “Eigenlijk wilden we jou vragen.”

Het komt niet vaak voor dat ik even stil ben, maar dit moment wel.

“Als je het wilt natuurlijk! Als je dat niet doet, snappen we het ook.”

Natuurlijk ging ik het doen! Allereerst kreeg ik als eerste van alle collega’s al die geheime plannen te horen, waar we allemaal zo nieuwsgierig naar waren. En bruiloften fotograferen is een genot, met een dikke bonus dat de bruid en bruidegom zo leuk zijn.

Genoeg geklets, ik wil de foto’s graag met jullie delen!

De dag begon voor mij bij Susans ouderlijk huis. Daar was andere CameraNU-collega Daniëlle (tevens schoonheidsspecialiste) al bezig om Susan van een make-upje en bruidskapsel te voorzien.

“Oh, Suus, wat een prachtige jurk!” Ik heb de jurk goed bekeken en goedkeurend geknikt. De bruiloft vond plaats bij Netl en toen ik hier samen met Stefan en Susan een kijkje nam, dacht ik stiekem al dat het geen grote jurk zou worden. Netl noemt zichzelf namelijk ‘De Wildste Tuin’. Je kunt natuurlijk netjes op de paden blijven lopen, maar dit stel kennende was de kans groot dat er ook buiten de gebaande paden gefeest zou worden.

Susans moeder hielp Susan in haar jurk en begon steeds meer traantjes weg te pinken. Het aantal knoopjes viel gelukkig mee, gezien trouwjurken niet de handigste kledingstukken zijn om dicht te maken met troebel zicht. “Je bent gewoon zo mooi, Suus!”

Op de achtergrond werd er door alle aanwezigen instemmend geknikt.

Het ja-woord is een spannend moment, maar tandenpoetsen met een trouwjurk aan is dat ook. Vooral omdat er vrijwel direct een klodder tandpasta op de jurk terecht kwam en helaas was dit niet de whitening-variant die misschien niet op ging vallen. Moeder Ria kwam aangesneld en poetste de vlek er vakkundig uit, terwijl Stefan met zijn delegatie arriveerde.

Stefan en Susan wilden de ‘first look’ in de tuin. Altijd heel erg fijn, want daar heb ik meer dan genoeg ruimte om er als een vlinder omheen te fladderen.

“Heb je je ogen dicht, Steef?”

“Ja, heb ik!”

Met moeder en schoonmoeder aan haar hand werd Susan zenuwachtig lachend naar haar aanstaande man begeleid.

De blikken van zowel Stefan als Susan spraken boekdelen en de toeschouwers gaven hun goedkeuring door een enthousiast applaus.

We vertrokken naar Netl en wat was ik blij met het fantastische weer. Het was niet te warm, maar precies goed en de zon scheen prachtig. Sanne mocht met mij meerijden. Sanne is een vriendin van Steef en Suus en is ook een enthousiaste fotografe. Zij was de dag begonnen bij Stefan thuis om zijn voorbereidingen vast te leggen en ging de ochtend mee om extra foto’s te maken van de fotoshoot. Ze komt straks nog een keertje voorbij. 🙂

Ergens tussen deze foto’s door liepen we Katja Schuurman tegen het lijf. Nu is het niet zo bijzonder dat je af en toe een ‘bekend iemand’ tegenkomt, maar over het algemeen had ik haar niet verwacht tegen te komen in Kraggenburg, of all places. Met de bekende zwoele Katja-blik liep ze langs ons heen, zei ‘hallo’ tegen mij alsof ik haar moest kennen en ‘van harte gefeliciteerd’ tegen Stefan en Susan.

Ik was bezig met het wisselen van een geheugenkaartje en keek haar verbaasd na, omdat ik me niet kon heugen waarvan ik haar moest kennen, maar ze me wel op die manier had aangesproken.

Achter me hoorde ik: “Misschien kunnen we vragen of we met Katja op de foto kunnen!” waarop een zucht van Susan volgde. “Nee, joh, dat gaan we echt niet vragen. Je mag vandaag met mij op de foto, daar moet je het mee doen.”

Een hele poos later kreeg ik tijdens het scrollen op Facebook een berichtje te zien waarop onze Katja in trouwjurk te zien was. De trouwlocatie? Jawel, Kraggenburg. Van onze vluchtige ontmoeting met Katja heb ik helaas geen foto gemaakt (en de link ook niet gelegd), anders had ik deze foto misschien wel voor grof geld aan de roddelbladen kunnen verkopen.

Ik had ze al gezien; die sportschoenen. De mensen die mij kennen, dus Susan ook, weten dat ik niet kan worden omschreven als een sportief persoon. Ik haal eerder een finish op wilskracht dan met mijn conditie. De schoenen hadden me al een beetje bang gemaakt, omdat ik vreesde dat ik deze twee ervaren hardlopers op de een of andere manier moest bijhouden. De specificaties van de camera kunnen sluitertijden aan waar ze niet tegenaan kunnen rennen, maar helaas is deze fotografe iets minder onderlegd. Gelukkig voor mij zei Stefan al vrij snel: “Zullen we dan naar je toe rennen?” Misschien had ik even een seconde bedenkelijk moeten kijken, maar dat heb ik niet gedaan. Waarschijnlijk had Stefan zijn zin nog niet eens met goed fatsoen afgerond voordat ik een enthousiaste ‘ja’ liet horen.

De bakfiets stond klaar op de afgesproken plek met de bordjes ‘almost married’ en een kleedje.

“Oh, we gaan trouwen,” zei Susan plots met een hand op haar buik.

Stefan begon te lachen. “Als het goed is wel!”

“Nu we de gasten kunnen zien staan, word ik zenuwachtig.”

Ik besloot Susan aan Stefans vaardige handen over te laten en hen even een rustig momentje te geven en liep zelf het pad af in de richting van de gasten.

De daggasten verzamelden zich en er werd volop gespeculeerd waarop het bruidspaar aan zou komen. “Het pad is een beetje smal voor een grote auto.” “Ach, ze hebben niets met auto’s, ze komen vast hardlopend.” “Oh, ja, dat denk ik ook! Heel toepasselijk!”

“KIJK, DAAR KOMEN ZE AAN. OP DE FIETS!”

Er werd enthousiast geklapt en bellen geblazen tussen de vele bewonderende ‘oh’s’ en ‘ah’s’ door.

Op onderstaande foto kun je zien waarom mijn hart een sprongetje maakte toen ik de locatie te zien kreeg. Is het niet prachtig?

Iedereen nam netjes plaats op de aangewezen plekken en Stefan stond met een trotse glimlach klaar om zijn bruid van haar vader over te nemen.

Susans vader gaf Susans hand over aan Stefan en gebruikte de legendarische woorden:

“IK GEEF SUSAN NIET WEG, MAAR JE KRIJGT HAAR TE LEEN. WANT OP GELEENDE SPULLEN BEN JE ZUINIGER DAN OP EIGEN SPULLEN.”

Ik ben niet direct een zoetekauw. Ik bedoel; ik sla uit principiële redenen nooit eten af, maar ik ben meer van lekker hartig. Toch keek ik deze keer verlangend naar de taartafdeling. Normaal gesproken staat er een leuke taart, maar dit bruidspaar kennende, had ik kunnen weten dat één bordje taart voor dit feest niet voldoende zou zijn.

Susan had al verteld dat ze erg in haar nopjes was met wat ze van te voren mochten proeven van Er is Taart. “We hebben er ook nog wat dingetjes bij besteld naast de bruidstaart. Dat je een soort buffetje krijgt.”

Dat ‘wat dingetjes erbij’ een understatement was werd me duidelijk bij dit uitzicht. Ik zag taart, cupcakes, cakepop, donuts en nog meer dingen waarvan ik de naam niet eens weet.

Er werd geproost en flink taart gegeten. Ongeveer een kwartiertje na het aansnijden van de taart leek het alsof er een plaag sprinkhanen was overgetrokken, want er was werkelijk niets meer over wat leek op gebak. Zelfs de verdwaalde stukjes fondant, room en cake waren zorgvuldig van de borden geschraapt en opgegeten. Dus, Wilma van Er is Taart!; een groter compliment is niet mogelijk!

De ouders hadden herinneringen en foto’s gebundeld in een heel leuk boek wat Stefan en Susan cadeau kregen. Ze hadden er al heel wat afgelachen tijdens de keren dat ze in het geheim bij elkaar kwamen om het te maken.

De 3-generaties-foto heb ik overduidelijk verprutst voor de mobiele fotograaf rechts, aangezien Susan en haar vader zonder oma naar de telefoon keken waar de foto mee gemaakt moest worden. Oma voorzag waarschijnlijk dat de foto’s die ik maak in een hogere resolutie worden geschoten en wilde daar op haar paasbest opstaan. Uiteraard ben ik na deze foto achteruit gestapt en werd de mobiele versie alsnog goed vastgelegd.

Stefan en Susan wilden een ontspannen bruiloft, waarbij ze alles bij elkaar brachten waar zij zelf van houden. Heerlijk eten, veel vrienden en familie, foto’s bij een photobooth, spelletjes en vooral heel veel gezelligheid. De photobooth werd al even getest door Harm-Jan, een zeer belangrijke taak voor de ceremoniemeester. Gelukkig werkte alles naar behoren en konden er naar hartenlust foto’s gemaakt worden!

Deze man, Frank Blueka, werd me door Stefans moeder voorgesteld als de huismuzikant van de familie. “Als we iets te vieren hebben, dan is hij daar bij.” Het paste perfect. De hele bruiloft was rustig en op de achtergrond hoorde je Frank zingen en gitaarspelen. Hij liep rustig rond en we mochten verzoekjes indienen. Ik ben dol op muziek en heb genoten van de ongedwongen sfeer die er hing.

-Zie bij bovenstaande foto ook even de trotse blik van Susans vader op de achtergrond-

Het was een prachtige dag, die helaas ten einde liep. Stefan en Susan zijn geen grote feestbeesten, dus het feest liep aan het begin van de avond ten einde. “Ik zal dan wel moe genoeg zijn,” deelde Susan me ver voor de bruiloft al lachend mee.

Nu, iets meer dan een jaar later, zijn Stefan en Susan ouders geworden van een heel mooi meisje: Mae Nore. Wat kan er toch veel veranderen in een jaar!

Lieve Steef en Suus, hartelijk bedankt dat ik bij jullie onvergetelijke feest mocht zijn en jullie mij hiervoor hebben gevraagd. Ik vond het geweldig!