Wilfred, Angelique & Annalynn

Wilfred, Angelique en Annalynn

Familie

EEN FAMILIE-UITJE

Zo zie ik een fotoshoot met het gezin stiekem een beetje. Gezellig met elkaar op stap en rustig rondlopen op mooie plekken. 

Helemaal wanneer ik op stap mag met Wilfred, Angelique en Annalynn. Angelique en ik kwamen elkaar tegen op de middelbare school en deze week kwamen we er een beetje geschrokken achter dat dit bijna 14 jaar geleden is. Natuurlijk was het ons niet ontgaan dat er veel dingen zijn gebeurd, want we zijn allebei getrouwd en Annalynn is alweer 1 jaar oud, maar soms zijn er van die momenten waarop je er extra bij stilstaat.

In de avond voorafgaand aan de fotoshoot werden de weerberichten wat onheilspellender. Het zou droog blijven, maar er kwamen steeds meer ongewenste wolkjes aanglijden op de buienradar. Voor de zekerheid legden we op de ochtend zelf een paraplu in de kofferbak en vertrokken we vol vertrouwen, al was de lucht een beetje dreigend. “Hoe erg kan het worden?” vroeg ik nog met een pijnlijk glimlachje.

Eenmaal in de auto naar de zandverstuiving werd het maar al te duidelijk hoe erg het kan worden: het regende niet, het stortte. Ik was blij dat we in de stevige familie-auto zaten van Angelique en Wilfred (met een kind heb je plots 2x zoveel ruimte nodig in de auto) en niet in mijn kleine Aygo, omdat we dan waren weggespoeld. Wilfred nam de toeristische route, want ‘misschien wordt het zo wel droog’. En warempel: het werd droog.

Bijkomend voordeel van de plotselinge stortbui was wel dat de zandverstuiving hierdoor een beetje begaanbaar werd en ik de hoop kreeg dat ik dit keer zonder zandkasteel in mijn schoenen terug zou kunnen keren naar de auto. Ook zagen de bomen er frisgewassen en stralend groen uit.

De zandverstuiving vond ik op zich wel een uitdaging. Niet alleen maar omdat het voor mij altijd voelt als een flinke sportsessie waarbij je nog langzamer en onhandiger gaat lopen door het zand -wat nu door de regen gelukkig hard meeviel- maar door onze Annalynn. Deze kleine dame lacht zo lief op de foto, maar Annalynn houdt niet van vies. Lopend gaat het natuurlijk prima, want moeder Angelique had keurig schoeisel aangetrokken, maar het vallen en opstaan minder geliefd. Menig keer viel ze achterover in het zand en keek naar een van ons om haar op te tillen. Dit gebeurde gelukkig voor Annalynn ook netjes, want; fotoshoot en schone kleren.

Ik ben niet zo bang aangelegd, maar hield toch even mijn hart vast toen ik Annalynn door de lucht zag vliegen in een poging om haar aan het lachen te maken. Hierom kunnen vaders geen aanspraak maken op de bedrijfsongevallenverzekering.

Het voordeel van zo’n mooie plek als dit, is dat er zoveel te zien is. Annalynn ging niet rustig bij pa en moe zitten, maar ging op onderzoek uit. De meeste kinderen vinden het foto’s maken namelijk niet zo interessant. Ik vind het leuker om ze gewoon wat rond te laten lopen en alleen bij de momenten waarop het past of ze er zin in hebben een groepsfoto te maken. Mensen (niet alleen kinderen en vaders) hebben namelijk een radar voor dwang en vaak zorgt het ervoor dat het er geknutseld uitziet. Spontane lachjes zijn toch vaak het mooist. 🙂

Wilfred en Angelique maakten het zichzelf gemakkelijk en gingen zitten, terwijl Annalynn de zandverstuiving verkende (en af en toe uit het zand werd getild door tante Kelly) en steeds even aan haar ouders kwam laten zien wat ze had gevonden of kwam vertellen wat ze had gezien.

“Dan mogen jullie wel iets dichter naar elkaar toe buigen,” zei ik terwijl ik wat dichter naar Wilfred en Angelique toe bewoog. Het blijft ook zo leuk om foto’s samen zonder kindertjes te hebben. Toch? Met een grom en een flinke vaart kwam Annalynn aangerend en wurmde zich tussen vader en moeder in. 

Moe geworden van het rennen en langzaamaan toe aan haar bedje hebben we nog een aantal foto’s van Annalynn gemaakt, terwijl ze probeerde in te breken in mijn cameratas. De tas is vergrendeld met 4 ritsen, dus ik had even de tijd voordat ik mijn geliefde lenzen uit haar handjes zou moeten grijpen. 

De koek was nu echt op voor Annalynn, de lucht geklaard en mijn kaartjes vol. Met een voldaan gevoel konden we terug naar huis en op de terugweg scheen zelfs het zonnetje. Hoewel ik daar verder weinig van heb gezien die dag, omdat ik me in mijn kantoortje heb opgesloten aangezien ik niet kon wachten met het nabewerken.