Kelly

Dromer, levensgenieter & maker van mooie dingen

Kelly Kwakkel – van Boven • bouwjaar 1994 • getrouwd met Sjoerd in oktober 2019 • groot liefhebber van het bijbelboek Prediker • fotograaf met officieel papiertje

Ik ben Kelly.

 Geboren en getogen in het kleine Oosterwolde op de Veluwe, waar mijn familie volgens de doopregisters al rond 1600 te vinden was. Echte globetrotters kun je ons dus niet noemen, al vind ik het heerlijk om al die mooie plekken die de wereld ons te bieden heeft te zien. Ik verwijt mijn voorouders niets, want ik begrijp volledig dat ze geen afscheid konden nemen van de gemeente Oldebroek (al viel Oosterwolde ook een tijd onder gemeente Doornspijk, groetjes van de geschiedenisdocente), want ikzelf heb ook een huis in Oosterwolde kunnen bemachtigen aan dezelfde straat waaraan ik geboren ben.

Mijn opa Eibert

Beeld is altijd van groot belang geweest in mijn familie. Vooral mijn opa Eibert van ’t Hof uit Wezep werd bij iedere gelegenheid door zijn videocamera vergezeld. Hij filmde alles wat los en vastzat en wanneer een kleinkind trouwde, kreeg je achteraf een compleet dagverslag van een paar uur aan beeldmateriaal. Stapels videobanden, bandjes en later ook DVD’s stonden opgestapeld als accessoires in de woonkamer van mijn grootouders. In de kast waren camera’s te vinden van voor de oorlog tot de hypermoderne types die de Aldi verkocht (de manier om een dure hobby leuk te houden voor een zuinige man). 

De Canon 400D

Voor mijn vijftiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders een tweedehands Canon 400D met lenzen, statief en een tas. Het was liefde op het eerste gezicht. Hij was zwaar, lomp en groot, maar na alle compactcamera’s die ik met zoveel enthousiasme versleet, vond mijn moeder het tijd voor wat beters. Vanaf toen heb ik mijn camera nooit meer neergelegd. Ik besloot de opleiding tot vakfotograaf te volgen en schreef mij halverwege mijn studie in bij de Kamer van Koophandel. Hierin was direct te zien dat ik geen problemen heb met in het diepe springen (behalve in het echt, want ik heb alleen mijn A-diploma met pijn en moeite gehaald) en mijn hoofd overloopt met ideeën. De Canon werd verkocht en vervangen door nieuwere types. Mijn fotografie veranderde van ‘enthousiast plaatjes schieten’ naar ‘echt fotograferen’, want een opleiding alleen maakt je geen fotograaf. Het waren juist alle vlieguren daaromheen die ervoor zorgden dat ik steeds meet de fotograaf wordt die ik wil zijn.

Ben je vriendin van de bruid of van de bruidegom?

Deze vraag wordt bijna elke bruiloft aan mij gesteld en ik moet er elke keer weer om glimlachen. Het is precies de eigenschap waar ik me bij mijn vader altijd over heb verbaasd. Wanneer Wim van Boven met iemand stond te praten wist ik namelijk nooit of het een goede vriend was of iemand die hij net twee minuten had ontmoet. Hij sprak iedereen aan, had overal interesse in en ontwapende je met zijn glimlach. Het zorgde ervoor dat mijn ouders (want ook mijn moeder is zeer sociaal) vrienden van over de hele wereld hebben. Zo snel vrienden maken kunnen we dus wel een ‘Wim-van-Boven-klik’ noemen.

Wanneer iemand mij dus de vraag stelt waar ik het bruidspaar van ken, moet ik dus vooral om de ‘Wim-van-Boven-klik’ glimlachen. Want hoewel ik het grootste gedeelte van mijn klanten ken, ken ik ze lang niet allemaal even goed en soms ook helemaal niet. Het fijne vind ik dat mensen mij zien met mijn camera en soms zelfs naar me uitspreken: “Wat een leuke hobby heb je, zeg!” Ik knik dan vaak en weet dat die onwetendheid in mijn voordeel is en mensen zich meer op hun gemak voelen wanneer ze denken dat het mijn hobby is. En eerlijk gezegd geniet ik op voorhand al enorm op het afleveren van de foto’s en de verbaasde reacties wanneer de foto’s zo goed de sfeer van de dag wisten te vangen.

Wat er toe doet

Ik vind het prachtig om belevenissen voor mensen vast te leggen. Trouwerijen, feesten, familieportretten, huwelijksjubilea, de liefde, de honden, de kinderen in de speeltuin en alle andere dingen die je je wilt herinneren wanneer je oud en grijs geworden bent; dat zijn de momenten die ertoe doen. Ik voel me vereerd dat ik bij zoveel bijzondere momenten aanwezig mag zijn als persoon van buitenaf. Op bruiloften voel ik me een extra daggast. Tijdens de familieshoot voelt het alsof ik bij jullie thuis kom. Ik mag zomaar aanwezig zijn en mag helpen om die belangrijke herinneringen vast te houden.

Hoewel het mijn werk is, is het fijn dat het vrijwel altijd persoonlijk is. Tijdens onze eigen bruiloft merkten we hoe fijn het is om leveranciers te hebben die meedenken en het niet alleen maar zien als ‘werk’. Vlak voor onze bruiloft zaaide de melanoom die de dokter jaren daarvoor vakkundig had weggesneden bij mijn vader, compleet uit. Het is zo’n moment dat je niet weet wat de toekomst brengt. Sterker nog: je weet niet eens wat morgen brengt. In korte tijd werd pa ontzettend ziek en werd duidelijk dat het denken in jaren, was veranderd in denken in dagen. Wonderlijk genoeg hebben we onze bruiloft kunnen vieren zoals gepland en kon mijn vader de hele dag aanwezig zijn. Mijn vader overleed, maar de foto’s hebben we nog en die worden steeds kostbaarder. Er komen namelijk geen herinneringen meer van mijn vader bij, we moeten het doen met de herinneringen die we hebben. Hoewel ik met fotograferen dus geen levens red, weet ik wel dat het van groot belang is.